Dit is waarom de Mille Miglia heilig is

De Mille Miglia: zelfs niet-autoliefhebbers vragen Carlo te Lintelo (hoofdredacteur van CorsaItalia Magazine) ernaar als de maand mei weer nadert: ‘Ga je er nog naartoe dit jaar, Carlo?’ Dit jaar moest hij die vraag beantwoorden met een simpel ‘nee’, het kwam er niet van.

Een verhuizing, recent vaderschap en een deadline van CorsaItalia zorgden er voor dat ik deze editie helaas verstek moest laten gaan.

Enorme grijns
De ‘1000 Romeinse mijlen’ (zo’n 1500 kilometer) wordt voor het eerst in 1927 georganiseerd, met 77 deelnemers aan de start. Een slordige tachtig jaar mis ik, maar niet lang na de millenniumwissel reis ik voor de eerste keer naar Brescia om het spektakel bij te wonen. Het blijkt mooier en sfeervoller dan ik me had durven voorstellen. Enkele jaren later mag ik met Alfa Romeo mee om het autofeest op de foto te zetten, met onder andere Prins Bernhard junior als deelnemer. Ik sta op Piazza della Loggia, te wachten tot de neus van de 8C 2300 Le Mans de hoek om komt. Vanaf het moment dat ik de koplampen zie, kijk ik alleen nog door mijn camera, afstanden zijn daardoor lastig in te schatten. Ik wuif naar de equipe voor een mooi beeld. Het volgende moment voel ik een spatbord met een gangetje van vijftig kilometer per uur langs mijn broek, uit reflex trek ik mijn voet weg, al fotoklikkend en wel. Met een enorme grijns krijg ik de foto die ik niet verwacht had te krijgen. De Mille heeft me nu ook letterlijk geraakt…

Historisch evenement
De laatste keer dat ik er was, was de Mille Miglia van 2016. Samen met wat collega-journalisten was ik wederom uitgenodigd door Alfa Romeo. Voor velen was het nieuw, voor mij gelukkig niet. Ik had al de nodige keren meegemaakt wat de race teweegbracht, dus was goed voorbereid ter plekke, met het volledige besef dat dit geen ‘leuk uitgezet ritje voor de kapitaalkrachtigen’ is maar historisch evenement dat wereldwijd gevolgd wordt.

Jaarlijks spektakel
Deelnemen kost vele duizenden euro’s (oké, je krijgt wel een Chopard-horloge met MM-logo op de wijzerplaat) maar ook zonder die kosten kun je genieten van het jaarlijkse spektakel, als toeschouwer. De hele route wordt nog steeds gereden op de openbare weg en dus staan dorpen vol met enthousiastelingen, rennen kinderen met de auto’s mee langs smalle weggetjes en wordt de geur van verse pasta in nauwe straatjes even verruild voor de geur van verbrande motorolie, slijtende koppeling en een vleug benzine. Waar dat in Nederland garant zou staan voor een verbod wegens vermindering van de luchtkwaliteit staan in Italië de mamma’s te wuiven met hun theedoek in de lucht, ‘bellissima’ te roepen terwijl wat spetters onverbrande benzine op hun schort neerdwarrelen die tijdens het eten blijven overheersen qua geur.

Erefunctie motoragenten
En intussen geen onvertogen woord van de critici. De Mille Miglia is heilig. Motoragenten zorgen bij de fanatieke deelnemers geregeld voor een escorte, in plaats van een bekeuring. Een bonnenboekje hebben ze niet bij zich, zeker weten. Sterker nog: de functie van motoragent tijdens de ‘Mille’ is een erefunctie, weggelegd voor agenten die het dat jaar verdiend hebben. Staand op hun motor rijden ze over pleinen, wuivend naar het publiek zodat dat weet dat de deelnemers arriveren.

Populariteit
Inmiddels is de Mille Miglia diverse keren overgegaan naar een andere organisatie, waarbij je bij de ene overgang meer kritiek hoort dan bij de andere. Voor de populariteit lijkt het niets uit te maken, zowel het aantal deelnemers (in 2018 ruim 450!) als het aantal toeschouwers lijkt ieder jaar toe te nemen. Onder die toeschouwers ook een grote groep Nederlanders, die per klassieke auto of modern vervoer richting Brescia trekken om zoveel mogelijk van de sfeer te proeven. Volgend jaar ben ik er ook weer bij, certo!

 

(bron : www.desmaakvanitalie.nl)

Meer nieuwsberichten

Wat is uw uitdaging?

Wij nemen hem graag aan!

Daag ons uit